สำนักบริหารพื้นที่ 8(ขอนแก่น) แถลงข้อเท็จจริงกรณีช้างป่าสีดอหูพับเสียชีวิตระหว่างการเคลื่อนย้าย
ยืนยันเป็นเหตุสุดวิสัยจากการสำลักอาหารและภาวะกล้ามเนื้ออ่อนแรง พร้อมย้ำจะนำบทเรียนไปปรับปรุงมาตรการดูแลช้างป่า
ที่สำนักบริหารพื้นที่ 8 (ขอนแก่น) อ.เมือง จ.ขอนแก่น นายณัฐวัฒน์ นุ้ยศรีราม ผู้อำนวยการสำนักบริหารพื้นที่ 8 (ขอนแก่น) พร้อมด้วย นายนเรศ ชมบุญ ผู้อำนวยการสำนักงานทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมจังหวัดขอนแก่น สัตวแพทย์หญิง นันทิตา รักษาชาติ ผู้อำนวยส่วนอนุรักษ์สัตว์ป่า สัตวแพทย์หญิงศุภลักษณ์ ประจันทร์ หัวหน้าสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเขาสอยดาว จ.จันทบุรี และสัตวแพทย์หญิงอารียา ปอมโคก สัตวแพทย์ประจำสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 8 (ขอนแก่น) ร่วมกันแถลงชี้แจงกรณีช้างป่าสีดอหูพับเสียชีวิตระหว่างการเคลื่อนย้ายจากจังหวัดขอนแก่น ไปยังพื้นที่โครงการฟื้นฟูอาหารช้างป่าภูหลวง จังหวัดเลย ในระหว่างวันที่ 3-4 กุมภาพันธ์ 2569 โดยสำนักสำนักบริหารพื้นที่ 8 ได้เปิดศูนย์บัญชาการเหตุการณ์ โดยเมื่อวันที่ 3 ก.พ.2569 ทีมสัตวแพทย์ได้เริ่มปฏิบัติการวางยาซึมทั้งหมดจำนวน 5 เข็ม เข็มแรก เริ่มเวลา 19.00 น.ปริมาณ 13 ซีซี เข็มที่ 2 เวลา 19.45 น.ปริมาณ 3 ซีซี เข็มที่ 3 เวลา 20.15 ปริมาณ 3 ซีซี พร้อมกับฉีดวิตามิน เข็มที่ 4 เวลา 21.00 น. ปริมาณ 3 ซีซี และเข็มที่ 5 เวลา 22.36 น. ซึ่งนำช้างป่าสีดอหูพับเคลื่อนย้ายขึ้นรถได้สำเร็จในเวลา 22.00 น. โดยอุปสรรคในการนำช้างขึ้นรถล่าช้า เนื่องจากเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ ไม่สามารถขุดเป็นคลองได้ จึงได้มีการย้ายพื้นที่อีกครั้งและทำให้ล่าช้าในการนำช้างขึ้นรถ โดยสัตวแพทย์ระบุเพิ่มเติมว่า ในการฉีดยาแต่ละเข็มจะพิจารณาจากอาการของช้างหากมีการตื่นก็จะมีการเติมยา เพื่อประคองให้มีอาการซึม เพื่อง่ายต่อการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และในระหว่างเคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่ได้ไม่นาน 23.30 น.พบว่าช้างป่าสีดอหูพับได้ล้มลงอย่างกระทันหัน ซึ่งผลจากซันสูตรซากโดยละเอียดเมื่อวันที่ 4 ก.พ.2569 พบเศษอาหารประเภทอ้อยและมันสำปะหลังปริมาณมากและอุดตันในหลอดลมและช่องท้อง รวมถึงพบฟองอากาศในหลอดลมและสภาวะเลือดออกในหลายจุด สัตวแพทย์จึงวินิจฉัยเบื้องต้นว่า สาเหตุการชีวิตเกิดจากสภาวะทางเดินหายใจล้มเหลว เนื่องจากการสำลักอาหารเข้าไปอุดตันในหลอดลม ก่อให้เกิดสภาวะ Capture Myopathy หรือกล้ามเนื้ออ่อนแรงแบบเฉียบพลัน นำไปสู่สภาวะช็อกและหัวใจล้มเหลว ทั้งนี้สำนักบริหารพื้นที่ 8 ขอชี้แจงเพิ่มเติมข้อจำกัดในการวางยาซึม เป็นการปฏิบัติงานระยะไกลที่ยากต่อการตรวจสอบพฤติกรรมการกินอาหารก่อนรับยาอย่างละเอียด เมื่อช้างได้รับยาซึมแล้วก็ยังมีช่วงเวลายาไม่ออกฤทธิ์ทันที ทำให้ช้างยังคงเดินและกินอาหารต่อไปได้ นำไปสู่ต่อเหตุการณ์สุดวิสัยในครั้งนี้ อย่างไรก็ตามทางกรมอุทยานฯ ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง และเสียดายต่อการสูญเสียสัตว์ป่า ซึ่งเป็นทรัพยากรที่สำคัญของชาติ ซึ่งทางกรมอุทยานฯพร้อมจะนำบทเรียนในครั้งนี้ มาปรับปรุงแผนการจัดการช้างป่าที่เหลืออยู่ให้มีความปลอดภัยสูงสุดต่อไป
