ส้มป่อย มีชื่อวิทยาศาสตร์ Acacia concinna (Willd.) DC. ชื่อวงศ์ :FABACEAE ลักษณะเด่น ไม้เถาเนื้อแข็ง หรือพุ่มรอเลื้อย ยาวได้ถึง 20 ม. ตามกิ่งและลำต้นมีหนามแหลมคม ตามกิ่งอ่อน ช่อดอก และใบอ่อนมีขนสั้นหนานุ่ม ใบแก่ค่อนข้างเกลี้ยง ใบประกอบแบบขนนก 2 ชั้น (คล้ายใบชะอม แต่ไม่มีกลิ่นฉุน และใบอ่อนของส้มป่อยจะมีรสเปรี้ยว) เรียงสลับ ก้านใบมีต่อมนูน 1 ต่อม ติดค่อนมาทางโคนก้านใบ ใบประกอบย่อย 5–10 คู่ ใบย่อย 10–35 คู่ รูปขอบขนานแกมรูปแถบยาว ยาว 3.5–11 มม. ปลายใบกลมและไม่สมมาตร และมีติ่งสั้น โคนใบตัดและไม่สมมาตร ไม่มีก้านใบย่อย ช่อดอกทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางดอกประมาณ 1.5–2 ซม. มีดอกย่อย 20–35 ดอก กลีบเลี้ยงสีแดงเข้มมี 5 แฉก กลีบดอกและเกสรเพศผู้สีขาวครีม คล้ายพู่ขน ผลแบบฝักค่อนข้างแบน รูปแถบยาว ยาว 10–15 ซม. กว้าง 2 ซม. มีรอยหยักเป็นคลื่นตามแนวเมล็ด ผิวเกลี้ยง ฝักแก่สีแดงอมสีน้ำตาล เปลือกฝักมีรสขมอมเปรี้ยว
ส้มป่อย มีถิ่นอาศัย พบตามป่าเบญจพรรณ ชายป่าดิบแล้ง หรือตามป่าเสื่อมโทรม ที่ระดับความสูงไม่เกิน 1,400 ม. ทั่วประเทศ มีสรรพคุณ ใบอ่อนสดมีรสชาติเปรี้ยว ทานเป็นผัก ช่วยกัดเมือกมันในลำไส้ ขับเสลด ขับเสมหะในลำคอ, ใบสดหรือตากแห้งใช้เข้ายาลูกประคบ แก้ปวดเมื่อย แก้อาการคันตามผิวหนัง แก้ปวดเมื่อยเส้นเอ็น แก้ปวดเมื่อยตามเส้นเอ็น เส้นเอ็นอักเสบ บรรเทาอาการอัมพฤกษ์-อัมพาต แก้ไอ ขับเสมหะ แก้เจ็บคอ เป็นยาถ่าย ยาระบาย แก้ท้องผูก แก้จุกเสียดแน่นท้อง ช่วยฟอกเลือด ช่วยขับและฟอกเลือดเสีย เลือดไม่ดี บำรุงสตรีที่กำลังจะหมดประจำเดือน เลือดจะไปลมจะมา (อาการร้อนวูบวาบ นอนไม่หลับ) รักษาอาการวัยทอง บำรุงผิวพรรณให้เปล่งปลั่ง
