“ยางวาด” ไม้มีค่าน่าปลูก แห่งแดนใต้ นิยมนำมาแปรรูปใช้ในงานก่อสร้างอาคารบ้านเรือนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ยางวาด (ชื่อวิทยาศาสตร์: Dipterocarpus chartaceus Symington) เป็นไม้พรรณไม้เกียรติประวัติและไม้เศรษฐกิจท้องถิ่นที่มีชื่อเรียกแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ของภาคใต้ เช่น ยางตัง (ชุมพร), ยางมันข้น (สงขลา), ยางมันหมู (นราธิวาส), ยางเสียน (สุราษฎร์ธานี) และ ยางวาด (นครศรีธรรมราช, สุราษฎร์ธานี)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ยางวาดเป็นไม้ยืนต้นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว บริเวณตายอดมีขนสีน้ำตาลปกคลุมอย่างหนาแน่น หูใบมีรูปทรงคล้ายใบหอก มีความยาวได้ถึง 8 เซนติเมตร ส่วนใบเป็นรูปรีหรือรูปไข่ กว้างขวางสมบูรณ์ ยาวประมาณ 8–13 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบสอบเรียวรูปลิ่ม มีเส้นแขนงใบเด่นชัดข้างละ 10–15 เส้น ทางด้านก้านใบยาว 2–3 เซนติเมตร เมื่อใบแห้งจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงอันเป็นเอกลักษณ์

เมื่อถึงฤดูกาลออกดอก จะออกเป็นช่อสั้นยาวประมาณ 2–6 เซนติเมตร โดยแต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อย 3–6 ดอก ก้านดอกสั้น หลอดกลีบเลี้ยงมีความยาว 1.5–2 เซนติเมตร แบ่งเป็นกลีบเลี้ยงคู่ยาวที่มีความยาว 1–1.5 เซนติเมตร และกลีบเลี้ยงคู่สั้นยาวประมาณ 2 มิลลิเมตร กลีบดอกมีรูปใบหอก ยาวประมาณ 2.5 เซนติเมตร บริเวณด้านนอกมีขนกระจุกละเอียดสีนวล เกสรเพศผู้มีจำนวน 30 อัน อับเรณูยาวประมาณ 5 มิลลิเมตร

สำหรับผลของยางวาดจะมีหลอดกลีบเลี้ยงหุ้มผลผิวเรียบ ยาวประมาณ 2–2.5 เซนติเมตร โดดเด่นด้วยปีกคู่ยาวที่ยาวถึง 8–13 เซนติเมตร และปีกสั้นยาวประมาณ 4–5 มิลลิเมตร บริเวณขอบปีกมีลักษณะพับม้วนกลับอย่างสวยงาม

สำหรับประโยชน์และคุณค่าทางเศรษฐกิจ จัดเป็นไม้เนื้อแข็งที่มีความทนทานต่อการผุพังในระดับปานกลาง จุดเด่นคือ เป็นไม้ยืนต้นลำต้นตรงที่ให้ปริมาณเนื้อไม้สูง จึงคุ้มค่าและนิยมนำมาแปรรูปเพื่อใช้ในงานโครงสร้างและการก่อสร้างอาคารบ้านเรือนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ยางวาดเป็นพันธุ์ไม้ที่เจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ภาคใต้ โดยมีเงื่อนไขและสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ลักษณะดิน: ชอบชั้นดินลึกที่มีความลึกมากกว่า 1 เมตรขึ้นไป และมีการระบายน้ำได้ดี ภูมิประเทศเหมาะสำหรับปลูกในพื้นที่ราบดินตะกอน พื้นที่ราบลูกคลื่น หรือบริเวณเนินทรายชายทะเล ระดับความสูงเจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ราบต่ำที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 100 เมตร สังคมพืชตามธรรมชาติมักพบกระจายพันธุ์อยู่ตามป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้น